Powered by jointab: info@jointab.ir

عطارد Mercury


عطارد نزدیک ترین به خورشید و کوچکترین سیاره منظومه شمسی است . و در حدود هر 88 روز زمینی یک بار به دور خورشید می گردد  که از تمام سیاره های منظومه شمسی سریعتر به دور خورشید می گردد.اما در هر ۱۱۶ روز یک بار به دور خود میگردد یعنی هر روز عطارد برابر با ۱۱۶ روز زمینی است. عطارد هیچ ماه طبیعی ندارد. به دلیل آنکه عطارد هیچ اتمسفری ندارد بیشترین تغییرات را در بین سیاره های همسایه دارد که این دما از 100 درجه کلوین ( -173 درجه سانتیگراد ) تا 700 کلوین یعنی 427 درجه سانتی گراد متغییر است . عطارد در بین سیاره های همسایه شیب کمتری دارد در حدود 1/30 درجه . عطارد حدود یک میلیارد سال است که از لحاظ زمین شناسی غیرفعال است. سطح عطارد به سمت خورشید قفل شده است به طوری که در هر سال عطاردی دوبار به صورت کامل به دور خورشید می گردد. 

به دلیل آنکه عطارد در داخل مدار زمین به سمت خورشید قرار گرفته است ، فقط در هنگام طلوع و غروب دیده می شود و در نیمه های شب نمایان نیست ، و به علت نزدیکی به خورشید از زمین به سختی دیده می شود. دو  فضاگرد از عطارد بازدید کرده اند، مارینر 10 در سال 1970 و مسنجر در سال 2004 که بیش از 4000 بار به دور عطارد گشت و به خاطر تمام شدن سوختش در 30 آوریل 2015 به روی سطح عطارد سقوط کرد.  سطح عطارد مانند ماه مملو از گودال هایی است که بر اثر بخورد شهابسنگ ها شکل گرفته است و نشان می دهد که این سیاره از لحاظ زمین شناسی هم غیر فعال است ( در صورت داشتن هسته مذاب  - حرکت صفحات باعث بوجود آمد کوه ها و دره ها می شود و گودال های به جای مانده از برخورد های شهاب سنگی شکلی جدید به خود می گرفتند. ) .

عطارد دارای شعاع استوایی ۲۴۳۹.۷ کیلومتر است. همچنین از همه ماه های منظومه شمسی بزرگ تر است. عطارد بیشتر از فلزات تشکیل شده است بنابراین نسبت به دیگر سیارات منظومه شمسی به جز زمین فشرده تر است. زمین به دلیل گرانش زیاد و بزرگی بیشترش از عطارد فشرده ترین سیاره منظومه شمسی است. عطارد دارای فشردگی ۵.۴۲۷ گرم بر سانتیمتر مکعب است در مقابل زمین ۵.۵۱۵ گرم بر سانتیمتر مکعب است. بنابراین عطارد دومین سیاره فشرده سامانه خوشیدی است.

زهره Venus


زهره دومین سیاره از سمت خورشید است ، زهره هر 224.7 روز زمینی یک بار به دور خوشید می گردد و هیچ ماه طبیعی ندارد. بعد از ماه زمین ، درخشنده ترین شی در آسمان با مگنیتود 4.6- می باشد یعنی به راحتی در آسمان دیده می شود. به این دلیل که زهره در مدار داخلی تری نسبت به زمین قرار دارد ، نزدیک به خورشید در هنگام طلوع و غروب خورشید  و یا در اوایل شب و نزدیک سحر  و با حداکئر 48.7 درجه اختلاف با خورشید دیده می شود. 

زهره سیاره سخره ای و تقریبا اندازه زمین است به همین علت به آن خواهر زمین نیز گفته می شود. اما بسیار با زمین متفاوت است . زهره اتمسفر بسیار فشرده ای دارد که 96% از دی اکسید کربن تشکیل شده است و فشاری 92 برابر فشار اتمسفر زمین دارد. دمای زهره به 735 درجه کلوین یعنی 462 درجه سانتی گراد می رسد ، که به نسبت فاصله زهره داغترین سیاره سامانه خورشیدی است ، حتی گرم تر از عطارد.

ابر های اسید سولفوریک اجازه نمیدهند که از فضا سطح زهره نمایان باشد به همین دلیل ما از فضا زهره را به صورت کدر و مات می بینیم. همچنین زهره از نظر زمین شناسی بسیار فعال است.

معموریت های بسیاری برای بازدید و تحقیق از زهره انجام شد. که درمیان آنها تعدادی شکست خوردند و تعدادی با موفقیت همراه بودند که برخی از معمورت های موفق برنامه ویرنا از شوروی و pioneer و مجلان از آمریکا بودند.

برنامه verena ( ویرنا ) مجموعه ای از کاوشگران فضایی بود که توسط شوروی میان سال های ۱۹۶۱ تا ۱۹۸۴ برنامه ریزی شد که اطلاعاتی را از سطح سیاره زهره تهیه کند. در مجموع ۱۰ کاوشگر ویرنا با موفقیت بر سطح زهره فرود آمدند و اطلاعاتی از سطح این سیاره مخابره کردند . همچنین ۱۳ کاوشگر ویرنا با موفقیت اطلاعاتی را از اتمسفر این سیاره مخابره کردند. این کاوشگران به دلیل شرایط بسیار بد سیاره زهره میان ۲۳ دقیقه تا ۲ ساعت توانستند بر سطح این سیاره سالم بمانند ولی به سرعت از بین رفتند.

برنامه Prioneer : در این برنامه ها ناسا کاوشگرانی به سیارات مختلف منظومه خورشیدی میفرستاد که یکی از آنها Pioneer Venus Project بود. در این برنامه ناسا در سال ۱۹۷۸ دو سفینه به زهره فرستاد یک مدار گرد و یک کاوشگر چندتایی. در ۴ دسامبر ۱۹۷۸ این مدارگرد در مدار زهره قرار گرفت و تا سال ۱۹۹۲ به مخابره اطلاعات از اتمسفر زهره ادامه داد. در همان سال های ۱۹۷۸ در ۹ دسامبر کاوشگر چند تایی وارد اتمسفر شد که شامل ۴ کاوشگر دیگر می شد. این ۴ کاوشگر هر یک هنگام کاهش ارتفاع اطلاعاتی را مخابره می کردند. که فقط یکی از آنها با موفقیت فرود آمد و فقط بیش از یک ساعت دوام آورد و در آن هنگام اطلاعاتی از سطح این سیاره را به خانه مخابره کرد.

برنامه مجلان : در سال ۱۹۸۹ کاوشگر مجلان که یک ماهواره با وزن ۱۰۳۵ کیلوگرم بود ربات نقشه برداری راداری بود که معموریت داشت سطح زهره را نقشه برداری کند و امواج گرانشی آن را اندازه بگیرد.

زمین Earth


زمین ، سومین سیاره منظومه شمسی می باشد. و بزرگترین سیاره خاکی و فشرده ترین سیاره در سامانه خورشیدی است . همچنین تنها سیاره ی میزبان زندگی است که بشر تا امروز می شناسد. قدمت زندگی بر روی زمین به 3.5 میلیارد سال پیش می رسد. بارها زندگی بر روی این سیاره به پایان ( انقراض ) رسیده است و دوباره تکامل یافته است . بر روی زمین بیش از 10 تا 14 میلیون گونه مختلف وجود دارد که در این میان فقط 1.2 میلیون گونه ثبت شده اند و 86% هنوز ثبت نشده است . بر روی این سیاره 7.3 میلیارد تن زندگی می کنند.

اتمسفر زمین از نیتروژن اکسیژن ، هیدروژن ، دی اکسید کربن و ... تشکیل شده است که حدود 90% این گاز ها تا 12 کیلومتری سطح زمین قرار گرفته اند. اگر بر روی ماه قرار گرفته باشید سیاره زمین را بسیار درخشانتر خواهید یافت زیرا زمین بخاطر وجود آب و اتمسفر بسیار غنی ، بازتاب کننده بسیار خوبی برای نور خورشید است . به طوری که در فضا زمین چندین برابر از ماه درخشانتر است ، البته بزرگتر بودن زمین نیز یکی از فاکتور های درخشندگی دیگر این سیاره می باشد.

زمین گهواره انسان

برخی از دانشمندان زمین را گهواره انسان می نامند ، همانگونه که نوزاد پس از تولد در گهواره آماده پیشرفت های جسمانی می شود ، سپس راه می رود و بعد میدود، گونه انسان زمینی نیز پس از آفرینش در زمین یاد می گیرد تا بتواند در سیارات و کیهان قدم گذارد ، اولین موجودی که توانست از این خانه آبی رنگ بیرون برود سگی روسی به نام لایکا بود که در سال 1957 به فضا پرتاب شد تا سیستم حیات ساخته شده توسط روسیه آزمایش شود اما این سفینه چون برای بازگشت به زمین طراحی نشده بود ، پس از مدتی این سگ در مدار زمین جان سپرد. در سال 1961 یوری گاگارین اولین انسانی بود که با به فضای خارج از سیاره ما گذاشت و در حدود 108 دقیقه مدار زمین را یک دور کامل گشت و به زمین بازگشت . همچنین نیل آرمسترانگ اولین فضانوردی بود که در 20 ژوئن 1969 بر روی کره ماه قدم نهاد و اکنون که در حال نوشتن این مقاله هستم ، معموریت های روباتیک بسیاری بر روی مریخ در حال اجرا است تا انسان بتواند بین سال های 2020 و 2030 به مریخ سفر کند. اما با پیشرفت های کنونی ، فعلا امکان بازگشت به خانه وجود ندارد و شرکت های فضایی در حال برنامه ریزی برای ایجاد تمدن و کلونی های انسانی بر روی مریخ هستند.

درباره مریخ


مریخ چهارمین سیاره از خورشید و دومین سیاره کوچک در سامانه خورشیدی می باشد. بر روی سطح این سیاره اکسید آهن بسیار زیاد است در نتیجه رنگ این سیاره مایل به قرمز است و به آن سیاره ی سرخ نیز گفته می شود. مریخ اتمسفر رقیقی دارد ، همچنین مریخ ویژگی هایی دارد که یادآوری برخورد های ماه زمین و دره ، آتشفشان ، صحرا و یخ های قطبی  کره زمین است . دوره چرخش مریخ و چرخ فصل ها در میریخ برعکس زمین است. 

در مریخ کوه الیمپوس که که بزرگترین کوه آتشفشان و دومین کوه بلند در سامانه خورشیدی و همچنین دره های مارینر که عمیق ترین و بزرگترین دره در سامانه خورشیدی است را دارا می باشد. بر روی سطح مریخ منطقه مسطحی وجود دارد که تقریباً 40% از سطح کره را دربر گرفته است  که ویژگی های یک برخورد بسیار بزرگ را دارد. مریخ دو ماه با شکل نافورم ( به شکل کره نیست ) به نام فوبوس و دیموس دارد که ممکن است سنگواره های گرفته شده از کمربند سیاره ای باشند. 

تا قبل از پروژه موفق مارینر 4 در سال 1965 برخی بر این باور بودند که در سطح مریخ آب مایع وجود دارد این به خاطر دگرگونی تغییرات روشنایی و تاریکی در تیکه های سطح این کره بوده است.

ویدئوی زیر پرتاب کاوشگر کنجکاوری Mars Curiosity Rover را نشان می دهد.

سریس Ceres

ceres سریس ceres سریس

سریس Ceres ( در متن های فارسی به اشتباه کرس ) یکی از سیاره های کوتوله می باشد، که داخل مدار نپتون و در کمربند سنگواره ای میان مریخ و مشتری قرار گرفته است . سریس تنها سنگواره ای است که به خاطر نیروی گرانش خودش و بدون هیچ ابهامی گرد شده است . قطر سریس فقط 945 کیلومتر است . مگنیتود و درخشندگی این سیارک بین 6.7 تا 9.3 است بنابراین با چشم غیر مصلح دیده نمی شود مگر اینکه در جایی قرار گرفته باشید که زمین بسیار تاریکی داشته باشد. 

سریس در سال 1801 گیزپ پیازی ( ستاره شناس ایتالیایی ) کشف شد . در ابتدا در سیاره های سامانه خورشیدی قرار گرفت اما در سال 1850 چون سیارک های مشابهی پیدا شد، از دسته سیاره های سامانه خورشیدی بیرون آمد. سریس هسته ی سنگی دارد ، گوشته ی سریس ممکن است یخی باشد و یا به شکل اقیانوسی در زیر سطح آن باقی مانده باشد و سطح آن ترکیبی از یخ ، مخلوط های هیدرات ها و کربنات ها و گل باشد. در سال 2014 دیده شد، که در برخی از جا های سریس بخار آب به  فضا گسیل می شود این ویژگی برای سنگواره ها نیست بلکه یکی از مشخصه های دنباله دار هاست.